Pochodzenie:
Dzika malina czerwona pochodzi z obszarów Europy i północnej Azji.
Jej łacińska nazwa Rubus idaeus nawiązuje do góry Ida na Krecie, gdzie według legend rosły szczególnie obficie.
W Europie była znana już w starożytności – Grecy i Rzymianie uprawiali ją oraz opisywali w zielnikach i tekstach medycznych.
Do uprawy w ogrodach wprowadzono ją prawdopodobnie w średniowieczu, choć w naturze rosła w lasach i na skrajach polan.
Wczesne odkryte właściwości lecznicze:
Antyczne źródła (np. Dioskurydes i Pliniusz Starszy) wspominały o malinach jako roślinie o działaniu łagodzącym i wzmacniającym.
Liście malin stosowano w naparach jako środek ściągający (dzięki garbnikom) – przy biegunkach, stanach zapalnych jamy ustnej i gardła.
Owoce uznawano za pomocne przy gorączkach i przeziębieniach – głównie ze względu na zawartość witaminy C i działanie napotne.
W średniowieczu napary z liści polecano także kobietom w ciąży – miały wzmacniać mięśnie macicy i ułatwiać poród (przekonanie to utrzymuje się w medycynie ludowej do dziś).
Stosowano je również zewnętrznie na rany i podrażnienia skóry.
